Ryba brała.

Wczoraj jeszcze rzęsisty padał deszcz,
dzisiaj wiatr rozgonił chmury ciemne
z domu mnie wygania, myśli bieg,
że nad rzeką, całkiem pusto jest beze mnie.

Plecak w kącie stoi zawsze spakowany,
wędki wszystkie w gotowości także są.
My wędkarze już tak przecież mamy,
więc wyruszam nad kochaną rzekę mą.

Bo będzie brała, wiem, będzie brała,
rybka piękna jak z najskrytszych snów.
Wiem, że nie będzie wcale taka mała,
swą wielkością sprawi, że zabraknie słów.

Rzeka wita mnie swym kolorytem,
każde jej zakole dobrze znam,
wychowałem się nad jej korytem,
więc tam idę, gdzie nad wodą będę sam.

Tam będzie brała, to nie jest banał,
to nie frazes, ani kiepski żart,
tam przywita cisza mnie wspaniała,
cisza, która dla wędkarza jest jak skarb.

Staję w miejscu w myślach upatrzonym,
kilka minut obserwując wodę tę,
pewność mam, że wybór jest trafiony,
wiem, że brania dziś czekają mnie.

I ryba brała, ryba wspaniała,
srebrno łuska płoć ląduje w dłoni mej,
pięknie mi do zdjęcia pozowała
i wracała do przytulnej głębi swej.

Jak nie kochać takiej rzeki?
Jak nie wracać nad jej piękny brzeg?
Choć te słowa są jak patos wielki,
ja ją kocham i ten jej spokojny bieg..

Wielkie brawa !!! 👏 👏 👏😄 Przecież to o mnie i o Narwi jest 😄 😄 😄

@Moczykij skoro tak mówisz to i zaprzeczać nie będę.👍
Dzięki za brawa i pozdrawiam-waldi-54:papa2:

Pieknie wplotłeś myśl o rzece brawo👏👏👏

Nie masz to nad Waldiego drugiego takiego rymowańca na Shrapie,
Waldiego co już dwa lata wirtualnie ze Shrapem łapie !!!

👏👏👏

Po raz kolejny pokłony dla Twojej twórczości Waldek ! 👏👏👏

Cisza i biel.

Białe z nieba lecą płatki,
idąc własne kroki słyszę,
droga wiedzie mnie do kładki,
za nią w białą wejdę ciszę.

Idę wzdłuż gęstej wikliny,
świeże tropy są na śniegu,
tropy, ptactwa i zwierzyny,
- o, tu zając przystanął w biegu.

Susa, widać dał w wiklinę,
biały puch jest na gałązkach,
lis nie groźny jest w gęstwinie,
szarak wie gdzie zgubić go można.

Za wikliną, czysta biel,
aż do lasu przestrzeń pusta,
ciemna wstęga rzeki mej,
wokół czysta, biała chusta.

I tak cicho jest w około,
nawet nie zaćwierka ptak,
hula tylko wiatr wesoło,
nad łąkami, bo drzew brak.

Skrzypi pod stopami śnieg,
idę tam gdzie gaj olchowy,
tworzy rzeki drugi brzeg,
tam rozpocznę swoje łowy.

I w dół rzeki powędruję,
tam gdzie mostek i stadnina,
konie cukrem poczęstuję,
dla sikorek jest też słonina.

Koło szkoły karmnik stoi,
przy nim stado wróbli krzyczy,
mam coś dla was drodzy moi,
kilka garści mam pszenicy.

Potem ścieżką poprzez pole,
idę tam gdzie szosy czerń,
żegnam ciemną rzekę w dole
zanurzoną w ciszy biel.

Pora wracać jest do domu,
lecz powrócę jeszcze tu,
miejsc nie zdradzę tych nikomu,
miejsc gdzie cisza, jak ze snu.

Nie kończąca się historia.

Nad łąkami księżyc lśni,
sianem pachną ranne mgły,
gdy ktoś kończy nocny sen,
my ruszamy z wędką – hen.

W oparach mgieł wstaje dzień,
choć jeszcze trwa nocy cień.
Piękny dzień nam się budzi,
szczęśliwy będzie dla ludzi.

Tak za rokiem mija rok,
my trzymamy równy krok.
Wciąż szukając nowych wód,
przez kraj idąc w szerz i wzdłuż.

Ciągle nam się coś przydarza,
bo już taki jest los wędkarza.
Że gdy się w nas obudzi zew,
piękny Syreni słyszymy śpiew.

Nie powstrzyma nic już nas,
dla nas staje w miejscu czas.
I tak już od wieków trwa,
nie kończąca się historia ta.

Póki się w nas nadzieja tli,
chcemy swoje spełniać sny
każdy z nas wciąż to powtarza,
że piękne życie jest wędkarza.

Waldziu 👍👏👏👏

Waldi - brawo, brawo 👏👏👏

Bracia wędkarze.

Idźmy na ryby, bracia wędkarze,
utopmy troski w rzece na dnie,
a rzeka pewnie da nam coś w darze,
wiele brań będzie, przekonasz się.

Ciężki dzień miałeś kolego w pracy,
lecz Ty się z tego dziś bracie śmiej,
z wędką nad wodą będzie inaczej,
tylko się wybrać tam bracie chciej.

Bug to czy Wisła, niema znaczenia,
ważne by z wędką tam zjawić się,
w rzece utopić swoje zmartwienia
z matką przyrodą przywitać się.

Do domu wrócisz, nawet zmęczony,
ale na duszy będzie Ci lżej,
sen ześle obraz, rybek złowionych,
nad wodę wybrać się tylko chciej.

A więc na ryby, bracia wędkarze,
zbudźmy bakcyla co dżemie w nas.
W uśmiech obleczmy, nasze twarze,
idźmy na ryby gdy wolny jest czas.

Waldi pięknie tylko wiosny potrzeba ;)

👏👏👍

Dzięki za wpisy Panowie👍
A to dzisiejsza porcja rymowanych
rozmyślań o zbliżającej się wiośnie.😏

Przedwiośnie.

Dłuższy dzień, bo bliżej wiosny
i krew szybciej krąży w nas.
Ranek wita mnie radosny,
na biało-ryb przyszedł czas.

Kuszą wody rzek wezbranych
i choć jeszcze płynie kra,
wiele ścieżek wydeptanych,
bo już nowy sezon trwa.

Idę brzegiem i wspominam,
wiele chwil przeżytych tu.
rzekę swoją cicho witam,
rzekę piękną jak ze snów.

Cichy zakręt w dole rzeki
z piękną rynną pośród cieni,
mostek oba łączy brzegi,
latem skryty jest w zieleni.

Ach jak miło jest nad wodą,
choć dopiero jest to luty,
rzeka kusi nas już przygodą,
każe ciepłe włożyć buty.

Wędkę, owszem weź ze sobą
i nie mówiąc nic nikomu
śmiało ruszaj za przygodą,
tylko nie siedź bracie w domu.

Waldziu już tęsknota ciągnie Cię nad wodę 🤔 👏👏👏👏

Przypomniał mi się kawał o tym jak
umawiali się na ryby koledzy z pracy
i taki z tego wyszedł wierszyk.

Imiona są przypadkowe, bo jakieś
musiały być.

Jacek i Wacek

Umówił się Jacek z Wackiem na ryby,
ot, zwykłe spotkanie nad wodą, jak gdyby.
I nic w tym dziwnego nie było by wcale,
bo Jacek nad wodą przesiadywał stale.

Lecz Wacek do wody ma wrodzoną fobię,
nad rzekę nie chodzi w jeziorach się nie kąpie.
Na ryby nie chodził z przyczyny tej właśnie,
więc łowienie ryb to dla niego - baśnie.

Zakupił więc stosowną lekturę do domu
i czytał o łowach, nie mówiąc nikomu.
I ciągle się martwił czy podołać zdoła,
aż złapał z tej racji, olbrzymiego „doła”

Więc Jacek do Wacka w te słowa przemawia,
nic nie martw się Wacku, to będzie zabawa.
Na próżno z myślami kolego się bijesz,
tu nie trzeba nic umieć, nalewasz i pijesz!!!

Wiosna.

Gdzie jesteś wiosno, czemu Cię nie ma?
Tak nam już tęskno do ciebie.
Do tych poranków, gdy skowronek śpiewa
i do obłoków na błękitnym niebie.

Do tej pierwszej soczystej zieleni,
nad cichą wiosenną wodą,
gdy w słońcu skąpani, szukamy cieni
goniąc z wędką za przygodą.

Tak nam tęskno jest, do tych wód,
wśród których brodzimy w woderach,
pośród zawad i podwodnych kłód,
łowiąc na blaszkę lub na woblera.

Czekamy na Ciebie wiosno zielona,
tęsknota w nas ciągle jest żywa.
Czekamy na Ciebie wiosno wyśniona,
czekamy Cię wiosno, przybywaj !

Pozdrawiam - waldi-54:papa2:

To ja Wiosna:)

Drogi mój Waldku – to ja, Wiosenka,
Dla wielu wędkarzy na torcie wisienka.
Nie jest mi łatwo w tym roku okrutnym,
Gdy wędkarz wciąż musi być grubo obuty.

Idę ja z dala, zza gór i rzek,
Niedługo dotrę nad wody Twej brzeg.
Idę w mozole, idę powoli,
Żeby tej zimie w końcu wpier…ić😄!

Ale jak dotrę, zrobię Jej piekło.
Będzie słonecznie, będzie też ciepło!
Ptaszek zaćwierka, roślinka zzieleni,
Wygonię z domu największych leni!

Tak więc mój drogi Przyjacielu Waldku,
Już wkrótce będziesz rybiemu stadku
Mógł znów wiosennie się nisko pokłonić,
I ze spławikiem czy spinem Je gonić…:)

Też wiosennie.

Ach – obietnice, wciąż obietnice,
lecz od nich jakże cieplej na duszy.
Choć białe parki, białe są ulice,
to dobre słowo, lód ten wnet skruszy.

Dzięki Ci „Wiosno” która rymujesz,
za dobre, ciepłe i piękne twe słowo,
za to, że tak jak ja to czujesz,
że już z zieloną nadchodzisz głową.

Łączę pozdrowienia - waldi-54:papa2:

Może coś z okazji Dnia Wędkarza? ;)

Kwiecień

Zima trzyma, na wodach lody,
zimny wiatr zamiata śmiecie.
Chciałoby się wyjść nad wody,
ktoś pamięta taki kwiecień?

Szron nadrzeczne krzewy zdobi,
nawet widok to jest radosny,
śnieg wikliny przyozdobił,
wciąż nie widać Pani Wiosny.

Szpak wieczorną pieśń swą śpiewa
bez też pąki ma już zielone.
W śnieżnym puchu stoją drzewa,
niebo szare jest i zamglone.

Taki kwiecień nam się plecie,
jak w przysłowiu, nie przeplata,
bo codziennie śniegiem miecie,
zimy więcej jest wciąż niż lata.