Jezioro

Wędkarze z Okręgu Mazowieckiego mają dość prorybackiej polityki władz Polskiego Związku Wędkarskiego, a zwłaszcza Okręgu Mazowieckiego, który zamiast dbać o wędkarzy dba bardziej o interesy rybaków.

Jest cała masa materiałów, z których można obecnie tworzyć mniej lub bardziej udane przynęty. Podstawowe to oczywiście drewno, piana PU, żywice, a ostatnio silikon odlewniczy, który stał się dostępny także dla zwykłych zjadaczy chleba.

Wyszła wypłynęła przez skalną szczelinę. Biegła żywo po kamieniach, szemrząc beztrosko. Mijała ciemne bory i jasne zagajniki, zielone pola i ukwiecone łąki...

Silne mrozy skuły już wiele wód na terenie naszego kraju, co oznacza, że wielu wędkarzy odkurzy podlodowe wędki i wyruszy na lód. O czym trzeba pamiętać i co trzeba wiedzieć, żeby bezpiecznie łowić na lodzie?

Nadszedł grudzień, w tym roku z typowo jesienną pogodą całkowicie odbiegającą od tej z zeszłego roku. Patrząc na kapiący za oknem deszcz zaczynam wspominać zeszłoroczne lodowe wyprawy na okonie.

Nie ma chyba weekendu żebym z Martą nie zapakował do wozu aparatu, jakiegoś jedzenia i oczywiście dobrego humoru. Cel wypraw zawsze taki sam - brak celu, krótko mówiąc prostym językiem "koko dżambo i do przodu" dzięki czemu znamy już niemal każdy dukt, zakręt czy przydrożny krzyż...

Idea wyjazdu pojawiła się jeszcze w zeszłym roku. Na łowisko wytypowaliśmy Jezioro Ellenösjön. Wybór był prosty – w jeziorze miały być obok szczupaków sandacze.

Zbliża się wiosna, czas kończyć cykl artykułów pod wspólnym tytułem „Wędkarzu, dokąd zmierzasz...” Celem tych kilku odcinków było zwrócenie uwagi na istotne problemy drążące nasze wspólne hobby – wędkarstwo. Dziś spróbuję to wszystko jakoś zgrabnie podsumować…

Od jakiegoś czasu, pod wpływem obserwacji naszego wędkarskiego podwórka, zadaję sobie pytanie – dokąd zmierzamy my, wędkarze? Zima na pewno jest dobrym czasem na takie przemyślenia... Dziś będzie o naszym poszanowaniu przyrody...

Po zeszłorocznej, finlandzkiej przygodzie, obiecałem sobie, że muszę tam wrócić w przyszłym roku. Miesiące, tygodnie, dni i godziny... czas płynął powoli...

Tą trasą jechałem pierwszy raz w życiu. Zastanawiałem się gdzie jedziemy, ale wózek, wanienka i leżaczek, które jechały razem z nami sugerowały coś zupełnie nowego. Do tego wszystkiego dwie walizki i masa mniejszych toreb z różnymi rzeczami.

Dawno temu, w czasach ery Encho, w klasztorze Miidera, żył mnich imieniem Kogi. Zdobył sławę tym, że z talentem malował obrazy. Ale zazwyczaj nie przedstawiał na nich ani postaci Buddy, ani gór czy rzek, ani kwiatów, ani wreszcie ptaków.